บทที่ 47 ตอนที่ 9 (2)

อัลิปรียายืนนิ่ง เมื่อพบว่าตนเองหยุดยืนอยู่ตรงทางแยกที่ต้องเลือกก้าวไป ทว่าเธอกลับไม่กล้าขยับไปไหน รอบตัวเธออ้างว้าง เธอมองเห็นได้เพียงแค่ในระยะสุดมือเอื้อม เพราะนอกจากนั้นมีแต่หมอกขาวโพลนล้อมรอบ และในระหว่างที่กำลังชั่งใจว่าจะทำอย่างไร เธอก็ได้ยินเรียกดังแผ่ว แว่วมาจากตรงโน้นทีตรงนี้ที

“คุณปรียา”

...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ